Categorie archief: Overdenkingen

De ‘X’-factor

Er zijn vele cameramerken op de markt tegenwoordig. Canon, Nikon, Panasonic, Olympus, Samsung, Pentax en Fujifilm om de bekendste er gelijk uit te pikken. De keuze voor een bepaald cameramerk is lastig, want meer nog dan in de smartphoneindustrie zit je na de keuze voor een bepaald systeem hieraan vast, omdat je geïnvesteerd hebt in één of meerdere lenzen en accessoires die alleen bij dit merk passen. Overstappen van cameramerk kost dan veel geld, omdat tweedehands je apparatuur sterk in waarde daalt.

Elk merk heeft daarnaast zijn eigen fanbase (vergelijk het maar met Apple vs. Android). Hoewel in de smartphoneindustrie de gemoederen volgens mij nog nét wat hoger oplopen, zijn er ook in de cameramarkt personen die graag anderen ervan overtuigen dat hún cameramerk toch echt beter is. En natuurlijk heeft iedereen zijn voorkeur, en natuurlijk heeft elke cameralijn zijn voor -én zijn nadelen, maar ik heb sterk de verdenking dat een groot deel van deze personages vooral hun eigen aankoop probeert te verdedigen. De waarheid (die van mij althans) is dat elk cameramerk tegenwoordig goede camera’s op de markt zet, en dat ze kwalitatief weinig van elkaar verschillen.

Toen ik 2 jaar geleden geïnteresseerd raakte in de – nog tamelijk nieuwe – markt van de systeemcamera’s was de keuze nog iets beperkter dan hij nu is. De keuze was voornamelijk tussen de MFT systemen van Olympus en Panasonic (waar de reviews toen nog niet zo lovend over waren), het beginnende systeem van Sony (waar nog maar weinig goede lenzen voor waren) en de vreemde eend in de bijt: het systeem van Fujifilm. Prachtig retro vormgegeven, weinig (maar goede) lenzen en daarnaast duur.

Dat ik uiteindelijk gekozen heb voor Fujifilm had toendertijd een paar redenen, niet allemaal gebaseerd op common sense:

  1. Mijn extreem goede ervaring met Fujifilm’s X10 compactcamera.
  2. De retro vormgeving. Hoewel het misschien niet het beste argument is, wil het oog ook wat, en ben ik gewoon verliefd geworden op het uiterlijk van de Fujifilm camera’s. Hoewel Olympus met de PEN serie ook ‘retro’ camera’s op de markt zette, is het naar mijn mening Fujifilm als eerste gelukt dit in de praktijk goed neer te zetten.
  3. De drie lenzen die Fujifilm uitbracht bij introductie van de X-lijn. In plaats van twee standaardzooms (18-55 en 55-200) uit te brengen, zoals veel cameramerken in het begin deden, brachten ze drie lichtsterke primes uit: de 18 mm, de 35 mm en de 60 mm Macro. Dit duidde voor mij op een insteek op kwaliteit en professionele fotografie.
  4. De aanwezigheid van een (uitstekende) elektronische zoeker (of optische/elektronische combinatie) op de camera’s. Dit was toen nog een zeldzaamheid.

Intussen zijn we twee jaar verder, is de systeemcameramerkt volwassen geworden en zijn alle fabrikanten ingestapt. Olympus heeft zijn prachtige OM-D E-M1, Panasonic heeft zijn GX-7, Sony heeft de full frame alfa serie, Fujifilm heeft de XT-1. Alleen de grote spiegelreflexproducenten Canon en Nikon blijven wat achter. Canon heeft voor zijn systeem na 2 jaar slechts 4 lenzen geproduceerd en Nikon heeft wat mij betreft met de inzet op de 1″ sensor de plank misgeslagen.

Hoewel ik mijn mening dat al de bovenstaande merken goede camera’s op de markt zetten graag wil herhalen, ben ik nog steeds blij dat ik twee jaar geleden – toch min of meer op basis van een educated guess – gekozen heb voor Fujifilm. Opmerkelijk (en fijn) is dat na twee jaar de redenen voor deze keuze nog steeds ongeveer hetzelfde zijn:

  1. Nog steeds niet geheel sensible: het retro uiterlijk, ik ben er nog steeds verliefd op.
  2. Het aanbod qua lenzen is in 2 jaar opgelopen van de drie oorspronkelijke primes naar zo’n 20 lenzen, variërend van profesionele workhorses tot kwalitatief uitstekende lichtsterke primes.
  3. De makkelijke en fysieke bediening: dit is een voordeel wat ik oorspronkelijk niet heel erg had ingezien. Fujifilm heeft naast het retro uiterlijk ook de retro bediening ingevoerd. Dat wil zeggen dat je een fysieke draaiknop hebt voor de sluitertijd (in de praktijk schiet ik altijd op diafragmavoorkeur, dus gebruik ik die niet echt), een fysieke ring op de lens voor de diafragma (ontzettend fijn!), een fysieke draaiknop voor de belichtingscompensatie en op de XT-1 een fysieke knop voor de ISO. Dit is even wennen, maar daarna ontzettend fijn om te gebruiken.
  4. De beeldkwaliteit en resultaten bij hoge ISO.
  5. Fujifilm’s policy aangaande firmware updates. Fujifilm heeft een policy om nieuwe features ook aan te bieden voor oudere camera’s, zodat die nog een beetje up-to-date blijven. Het beste voorbeeld is de firmware update voor de X100 die de autofocussnelheid enorm verbeterde, terwijl de nieuwe versie, de X100s al op de markt was. Hierdoor ben je – in ieder geval een bepaalde tijd, soms zelfs tot twee jaar – verzekerd van de nieuwste features en een steeds verbeterende camera.

Bovenstaande wil niet zeggen dat ik niet af en toe jaloers naar een ander cameramerk kijk. Ik zou graag eens een keertje met de Olympus OM-D E-M1 op stap gaan. Maar van systeem wisselen? Nee, dat niet. Los van de argumten die ik hierboven genoemd heb, heeft het Fujifilm X-systeem voor mij iets bijzonders. Mijn XE-1 met de drie kleine lichtsterke primes heeft voor mij het plezier in fotografie weer doen (her)leven. Al hebben de camera’s van Olympus betere stabilisatie en autofocus; al hebben de camera’s van Sony een full frame sensor; al zijn de camera’s van Panasonic kleiner en lichter, ik hou het bij mijn trouwe Fujifilm.

Stiekem ben ik ook wel een beetje een fanboy.

Macro tutorial

Als toevoeging op mijn recente bericht over macrofotografie: op youtube vond ik een (in mijn mening) goede tutorial over dit onderwerp. Veel van de informatie was bij mij al wel in enige vorm aanwezig, maar het is fijn om het zo duidelijk in een lezing te horen.

Overigens vind je op youtube een hoop interessante filmpjes van B&H over verschillende fotografie onderwerpen, erg leuk om een keer op te zoeken (zoek op B&H photography tutorial).

 

Gear: Fujifilm X-10

Nu ik het ongeveer een maandje heb volgehouden om hier af en toe wat foto’s en begeleidende tekst te plaatsen, lijkt het me een goed moment om jullie voor te stellen aan mijn belangrijkste bondgenoot in deze onderneming. Je zult begrijpen dat een foto-blog niet compleet is zonder fotocamera, en hij is al een aantal keer langsgekomen de afgelopen tijd: de Fujifilm X-10.

Sinds mijn Fujifilm XE-1 vorig jaar een onvrijwillige duik in de kagerplassen nam, is de X-10 mijn enige camera (afgezien van mijn iPhone natuurlijk, maar je weet hoe ik daar over denk). Hoewel de X-10 in de tijd dat ik hem gebruikte als 2e camera een beetje het ondergeschoven kindje was, en ik zelfs overwogen heb, na de aanschaf van de XE-1, hem te verkopen, begin ik ‘m de afgelopen tijd steeds meer te waarderen.

Natuurlijk, het was een fantastische camera om mee te beginnen. De uitstraling is voldoende om iemand met een beetje oog voor retro op slag verliefd te laten worden (en dat gebeurde bij mij ook), en ook innerlijk was de X-10 op moment van uitkomen de beste compactcamera op de markt. Maar naast het geweld van een full frame Canon 5D of de XE-1 die daarna kwam, verbleekte hij toch een beetje.

Maar niet meer. 6 maanden zonder ‘grote’ camera hebben me doen inzien dat ik nog steeds een beetje verliefd ben op dit kleine camera’tje uit Japan. Oké, hij heeft af en toe zijn issues – de lens heeft momenteel wat problemen – en de beeldkwaliteit haalt het niet bij de 5D of XE-1, maar hij doet dapper zijn best en er zijn best goede resultaten mee te behalen. De slijtplekken op de zwarte lak die het metaal eronder tonen zijn in mijn ogen dan ook geen beschadigingen, maar meer een eerbetoon aan het vele fotografie-plezier wat ik al aan deze camera heb beleefd.

Dat de X-10 nog steeds een van de mooiste camera’s op de markt is (mooier dan de XE-1 als je het mij vraagt) en dat hij gebouwd is als een tank (helemaal metaal) helpt alleen maar mee en sterkt mij in het voornemen de X-10 – ook als ik weer een ‘grote’ camera aanschaf – nooit te verkopen en gewoon lekker af en toe weer mee te nemen.

Dit is dan ook gelijk het moment van realisatie dat ik waarschijnlijk op dit moment de X-10 ongeveer 2 jaar in bezit heb. Gezien mijn historie met digitale camera’s mag dat best lang genoemd worden, ik denk ook zeker een teken van de kwaliteiten van de kleine Fuji..

Dan vraag je je af: waarom dan toch weer een nieuwe ‘grote’ camera? Tja, daar ligt dan gelijk de enige eigenschap van de X-10 die hem beperkt en waarom ik hem niet als enige camera wil houden: de sensor. In de X-10 zit een sensor van 2/3 inch. Groter dan in de meeste compactcamera’s en in de buurt komend van de 1 inch sensoren in de Nikon systeemcamera’s, maar piepklein in vergelijking met de APS-C sensor in de XE-1, laat staan de full frame sensor van de 5D. En dat beperkt beeldkwaliteit, ISO-performence, maar belangrijk ook de hoeveelheid scherptediepte die je een foto kunt geven.

Ik zal verder niet veel aandacht besteden aan de interne eigenschappen van de X-10 (12 megapixels, 28-112 mm zoom, ISO bruikbaar tot 3200, manuele zoombediening, panorama mogelijkheid etc), want dat valt overal op internet te vinden. Wat ik wel kan doen is iedereen die een (redelijk) compacte camera met goede beeldkwaliteit en uitstekende bediening wil, de X-10 van harte aan kan raden. Of de X-20, de opvolger. Of de X-30, die ook al in de nabije toekomst gepresenteerd zal worden..

All in all, een geweldige camera, en bij deze aan jullie voorgesteld!

IPhonography

Tegenwoordig heeft iedereen een digitale camera. Zelfs de mensen die in deze tijd géén smartphone hebben (en deze mensen zijn momenteel juist retro en hip) hebben over het algemeen wél al een telefoon met camera.

Je kunt je natuurlijk afvragen of deze overvloed aan camera’s en het gemak waarmee tegenwoordig een foto gemaakt wordt – en niet te vergeten gedeeld op sociale media – niet zorgt voor een inflatie van ‘kunst’ van het fotograferen. Ik denk dat hier zeker wel waarheid in zit. Je moet niet vergeten dat voor het maken van een mooie foto ook wel wat meer nodig is dan alleen de camera, los nog van de hardware-matige gebrekken van smartphones (en ook compactcamera’s trouwens).

Mijn mening is dat je ongetwijfeld mooie foto’s kunt maken met je smartphone, maar dat dezelfde foto, genomen met een échte camera (lees: met een grotere sensor), altijd beter zal zijn. Hier moet ik echter wel bekennen dat de smartphones intussen qua kwaliteit de compactcamera’s intussen wel ingehaald hebben.. En dat de kwaliteit van de nieuwe Nokia 1020 (met een grotere sensor!) al weer een stuk hoger ligt..

Toch is ‘iphonography’ zoals het fotograferen met de smartphone ook wel wordt genoemd momenteel helemaal in met als belangrijkste argument dat ‘de beste camera de camera is die je bij je hebt’. Een redelijke statement, maar je kunt er natuurlijk ook voor kiezen altijd een échte camera bij je te hebben en dezelfde foto te nemen, maar dan beter 😉

Ondanks het feit dat ik meestal wél een echter camera bij me heb (mijn Fujifilm X-10 reist vaak met me mee) was er laatst een moment dat de batterij me op het cruciale moment in de steek liet. En toen was het best fijn dat die smartphone ook wat plaatjes kon schieten. De kwaliteit mag dan niet zo best zijn, de kleuren te verzadigd, de foto te veel verscherpt, de foto kon wél genomen worden.

Hier is-ie.. Overigens niet met een iPhone genomen, maar met mijn Nokia Lumia 520.

Bridge in Leiden

Long time no speak

Het is nu echt alweer een hele tijd geleden dat ik hier iets op deze blog geplaatst heb. Ik dacht eigenlijk dat hij al lang offline was. Zo zie je maar weer, op het internet gaat niets verloren, alles blijft bewaard. Eeuwig in het systeem bij Google, wat intussen het oude Blogspot heeft overgekocht. En toen ik bedacht dat ik weer eens iets met een blog wilde doen, was-ie er nog. Convenient..

Hoewel ik mijn blog ooit ben gestart als reisblog tijdens mijn Zweden-avontuur, is het ook wel iets algemener geworden in de tijd daarna. Waar ik me nu eigenlijk op wilde focussen is fotografie. Een woord wat jullie allemaal vast wel met mij zullen associeren. Maar waarom een blog?

Twee redenen eigenlijk: ten eerste wil ik mezelf dwingen om regelmatig met fotografie bezig te zijn. Dit staat een beetje onder druk door afstudeer-stress en het gebrek aan een goede camera. Mijn doel zal zijn om ten minste elke week een foto te maken die ik het waard vind om met jullie te delen. Ten tweede is het denk ik een leuke manier om de foto’s die ik mooi of bijzonder vind met jullie te delen zonder dat Facebook gelijk alle rechten vergaard.

Nu zul je zeggen: Blogspot was toch van Google? Dan zal er vast wel ergens in de algemene voorwaarden staan dat zij eigenaar zijn van alle inhoud, same as Facebook. Probably. Het is ook niet mijn wens om heel lang hierop door te bloggen. Wat ik eigenlijk wil is een eigen blog starten op Bandje.net. Dat kost me momenteel echter iets te veel tijd, en dus is dit het eerste begin. Eerst maar eens zien of ik het volhoud..

Even een update op fotografieland: mijn Canon apparatuur heb ik vorig jaar verkocht. In plaats daarvan ben ik overgestapt op de Fujifilm X-serie. Meer specifiek: de Fujifilm XE-1. EOS 5D kwaliteit in een klein jasje, dankzij de grote APS-C x-trans sensor (meer daarover ongetwijfeld later). Helaas heeft deze camera vorig jaar een onvrijwillige duik ondergaan, en ligt het wel of niet terugkrijgen van geld nog steeds bij de verzekering (lang verhaal). In het kort: ik “moet het momenteel doen” met de kleinere Fujifilm x-10 compactcamera. Tussen aanhalingstekens omdat dat een oerdegelijke, kwalitatief zeer goede compactcamera is, die alsnog beter is dan wat de meeste mensen ooit zullen gebruiken. Maar het is geen XE-1..

And on that bombshell..

Meer over de Fujifilm x-10 en de buitengewone kwaliteiten van de x-trans sensor en Fujifilm camera’s in het algemeen komt vast snel in een volgend bericht. Post. Hoe je het ook wil noemen..