Categorie archief: Gear

A trip to the north

Last week my girlfriend and I travelled to the city of Umeå in northern Sweden. Because she is going to live there for a while, most of our baggage space was used for her stuff, but I did manage to cram some of my equipment into the Loka used as cabin luggage. My small insert was filled with my XT-1, the 16-55 2.8, and the 12, 18 and 35 mm primes. A small table top tripod was hidden somewhere in the bag. As it happened, I could have left the primes at home, as I didn’t touch them during our stay.

Photographically speaking, my intentions were kind of vague. I wanted to enjoy the weekend together and not focus on my camera the whole time. I also wanted, if I got the chance, to test the 16-55 a bit in terms of quality, versatility and handling. And I wanted to come back with a few keepers. Turns out I did all that.

My original intention was to bring a full sized tripod in our main luggage, but since both our packs were already close to their maximum weight, we decided to leave it at home at the last minute. Imagine my feelings when on Sunday evening we found out (after consulting several apps and a local facebook group) that it was the perfect moment to try and see the northern lights. After waiting until it was completely dark we walked a short distance to the nearby lake (Nydalasjön), where we imaged the best view would be. And boy were we rewarded.

I had been in northern Sweden before, but cloud cover spoiled every chance of seeing the Aurora on that occasion. This time we hadn’t really prepared, but were just lucky. From the frozen lake we had a beautiful view of the northern sky and from the moment we were there to the moment we left (some 90 minutes later), we were mesmerized by the array of colours displayed. I thanked my impulse to bring the table top tripod with me and managed some decent shots. It was a beautiful night.

The northern lights from Nydalasjön
The northern lights from Nydalasjön
Another shot of the northern lights
Another shot of the northern lights

 

Apart from some nice ice sculptures caused by melting, I didn’t really use the camera much the next days, until during my flight home (sadly having to leave my girlfriend in Umeå) I had an eight hour stopover in Stockholm. Here I could focus on photography, but the keepers were elusive until I reached the royal palace in the Gamla Stan. Pools of water had formed in front of the palace’s façade and it was a nice photographic puzzle to combine the reflection of the palace with the guards in front of it. I ended up with a few keepers. This was also the first time I used the Fuji profile ‘classic chrome’ extensively, and I enjoyed the results.

My first keeper from Stockholm; the Royal Palace
My first keeper from Stockholm; the Royal Palace
The guard in front of the Royal Palace
The guard in front of the Royal Palace

So, how fared the 16-55? Well, the image quality was superb. There is not much to say about it, other than that, since I used it at smaller apertures most of the time, the 18-135 and 18-55 probably could have made similar images. I did enjoy the wider view of 16 mm though, and this was definitely a pro. One of the main reasons I chose the 16-55 instead of the 18-55 (which is, let’s be honest, a lot more portable) is the weather sealing. This could be a huge bonus in the cold and wet north of Sweden, but on this occasion I didn’t really need it.

I used the 16-55 with the large XT-1 grip, so the whole package was rather hefty. I didn’t feel much of a difference with the 18-135 though (although if you weigh the two options, you’ll probably find a few hundred grams difference), and it never became a problem or even a bother. If you really want to travel light, the 18-55 would be a better option, but the relatively slow aperture at tele and the maximum wide angle of 18 mm would be a drawback. If I can find a relatively cheap 18-55 I may decide to add it to my lens collection, since the light weight and compact form make it the ideal travel lens when little space is available (for instance my trip to Rome in june).

Did I miss the 18-135? (I had to sell that lens to finance the 16-55). There were a few times I missed a bit of reach (while photographing wild reindeer in the fields north of Umeå the 135 mm would have come in handy), but all in all: no. The image quality and the 16 mm wide angle (which I found I used more than extreme tele) were to me enough to warrant the switch.

So, a nice stay in northern Sweden, some nice keepers for the collection, mixed with the sad feeling of missing my girlfriend for some time. And the northern lights as a bonus!

A budding relationship: the Fujinon XF 18-135 mm

Although I have owned the Fujinon XF 18-135 mm f/3.5-5.6 ‘superzoom’ for almost a year now, in my mind it never really found its place in my camerabag. While I have used it frequently for my watersports photography, I usually left it at home when I went out for fun or for other – non water related – assignments.

Recently however, it has begun to grow on me a bit. In the past I have stated often that I would rather take my three small primes on holiday than the one big heavy (relatively speaking, that is) superzoom. And the three small primes (18, 35 and 60 mm) were a perfect combination during our trip to Sicily last year. This year, however, our annual holiday was to Curacao, a much more humid climate than Italy. As a result, I somewhat dreaded changing lenses and the 18-135 mm stayed on my XT-1 for most of the time  to protect the sensor that is otherwise exposed during lens changes. In addition, the weather sealing of the 18-135 was extra protection.

How did this turn out? Well, to be honest, quite well! While the images of this lens are not as sharp or clean as those obtained from my primes, for most subjects (non-moving, landscapes, portraits, etc.) the image quality was quite acceptable. Having gotten used to the large apertures of the primes (the 60 mm is ‘slow’ at f/2.4), where the 18-135 has to make do with f/3.5-5.6, I had to get used to cranking up the ISO to get the shutter speeds that I desired. On the other hand, the more than excellent image stabilization made sure much longer shutter speeds could be used than would be the case with the primes.

In the evening, when light faded, I still had to grab my primes to get some decent shots, but on the whole, almost 80% of my shots were done with the 18-135 mm. Using this lens reduced the amount of camera gear I had to carry during the day (after two day’s I didn’t even take my primes with me out in the field any more), reducing the weight of, and space in, my camera bag. It also meant less time wasted changing lenses, which certainly came in handy during our exhaustive climb to  the top of the Christoffelmountain.

Two other things to mention that I noticed are the excellent macro capabilities and the sometimes rather ugly bokeh of the lens. During our trips on Curacao we often stumbled upon dozens of lizards (and sometimes larger specimens like the Iguana). These sometimes posed for us and we could get quite close. At 135 mm the closest focus distance was less than a meter, which I would consider quite good for general photography. On the other hand, the bokeh obtained (greatest at 135 mm f/5.6) was (not unexpectedly) much less pleasing than I was used to with the primes. It is not a reason not to use this lens, but something to consider when using it.

Will it be on my camera more than before?

Maybe. While the image quality may be good enough for holiday ‘snapshots’, for more serious photography that doesn’t require the weather sealing I’d still use the primes. It’s also quite a heavy beast, and much larger than for instance the 23 mm f/1.4 that is usually attached to my XT-1. It is a bit of a workhorse compared to the refined primes. For another holiday like this one, I might take only the 18-135 and the 23 mm f/1.4 and leave the rest at home (but then again, I might lug it all with me again).

Some photographs from last week:

An Iguana at the Christoffelpark
An Iguana at the Christoffelpark
At the northwest side of Curacao, Boca Table
At the northwest side of Curacao, Boca Table
This little fellow posed for us for quite some time
This little fellow posed for us for quite some time
Groupshot at the top of the Christoffelmountain
Groupshot at the top of the Christoffelmountain
Butterfly at the Christoffelmountain; an example of the bokeh
Butterfly at the Christoffelmountain; an example of the bokeh

‘ Neutral?’ density filters?

Al lange tijd stond het op mijn fotografie actielijst om een keer wat dieper in te gaan op het gebruik van filters, en met name de uitgebreide filtersystemen zoals Lee en Cokin. Deze systemen gebruiken vierkante filters in filterhouders in plaats van ronde filters die je voor je lens schroeft.

Het voordeel van zo’n filterhouder is dat je hem kunt gebruiken op al je lenzen. Het enige wat je hiervoor aan moet schaffen is een adapter voor elke lensdiameter in je arsenaal. Daarnaast kan een filterhouder meerdere filters tegelijk bevatten, zoals bijvoorbeeld een grijsfilter, een grijsverloopfilter en een polarisatiefilter, wat mooie effecten kan geven wanneer je ze combineert. Ronde filters zijn hierin beperkter, omdat het stapelen van dit soort filters al snel kan resulteren in vignettering.

Koning van de filterwereld is qua kwaliteit waarschijnlijk het merk Lee. Qua prijs helaas ook. Voor een instapsetje betaal je al gauw zo’n 200 euro. Daarnaast zijn er goedkopere systemen zoals Cokin, waar je voor een filterhouder en een aantal filters ongeveer 50 euro betaalt. Verder vond ik wat websites waar voor nog minder geld filters aangeboden werden (we spreken dan over zo’n 7,50 voor een grijsverloopfilter). Wat de kwaliteitsverschillen dan zijn, dat weet ik niet. Ik vermoed dat een groot verschil zal zitten in de term ‘Neutral’ van Neutral Density filter (grijsfilter). Hoe donkerder een grijsfilter, hoe moeilijker het is om zo’n filter daadwerkelijk neutraal te houden en geen kleurzweem te genereren.

Sinds een paar dagen heb ik een aantal onderdelen van Cokin in huis. De filterhouder, een filterkap (een soort lenskap voor over de filters, een 52 mm adapter, een circulair polarisatiefilter wat in de houder past, en een drietal ND filters (ND2, 4 en 8).

Na wat snelle experimenten is mij opgevallen dat de ND filters van Cokin in ieder geval níet ‘neutraal’ zijn, maar een duidelijke kleurzweem hebben. Jammer, maar gelukkig is dit redelijk makkelijk te corrigeren met behulp van een grijskaart (of in mijn geval een A4’tje uit de printer).

Hieronder wat resultaten. Alle foto’s zijn genomen met mijn 18 mm lens, op ISO 200 en f/16:

Foto ND filters
Deze foto is genomen zonder filters met een zo lang mogelijke sluitertijd: 1/75 sec.
Foto ND filters
Met alleen mijn ronde ND4 filter (2 stops) neemt de sluitertijd toe tot 1/18 sec.
Foto ND filters
Mijn circulaire ND4 filter in combinatie met drie vierkante Cokin ND filters (ND2, ND4 en ND8, samen dus goed voor 8 stops) resulteert in een sluitertijd van 3,2 seconden. Let op de duidelijk aanwezige kleurzweem.
Foto ND filters
Circulair ND4 en 3 Cokin ND filters, sluitertijd 4,2 seconden, nu met manueel gecorrigeerde witbalans (met behulp van een grijskaart)
Foto ND filters
Deze foto is genomen zonder filters, maar met gecorrigeerde witbalans.
Foto ND filters
Circ. ND4 + Cokin ND4 en ND8 + Circulair Polarisatiefilter, sluitertijd 10 seconden. Het CP zorgt voor een verrassend grote lichtafname.

Hoewel het teleurstellend is dat de Cokin filters niet kleurneutraal zijn zoals de naam wel aangeeft, maar gelukkig doen ze hun werk wel. Het is wel zaak om altijd een grijskaart bij te hebben om de witbalans handmatig aan te kunnen passen!

 

Soft Shutter Release

Sinds kort ben ik in het bezit van een drietal ‘soft shutter releases’. Dit zijn kleine knopjes die je op de ouderwetse ontspanknop van je camera kunt plaatsen als deze een schroefdraad heeft.

De theorie achter deze knopjes is dat ze het indrukken van de ontspanknop subtieler maken, waardoor met langere sluitertijden nog scherpe foto’s gemaakt kunnen worden. Of dit ook nog werkt bij moderne – niet mechanische – ontspanknoppen is nog ter discussie. Door in plaats van je vingertop je tweede vingerkootje te gebruiken voor het indrukken van de sluiter schijn je het in ieder geval te verminderen.

Ik ga het binnenkort testen, want ik heb er nu drie. De resultaten volgen.

foto 1 foto 3 foto 5

What’s in the bag?

Sinds de switch van Canon naar Fujifilm heb ik geprobeerd mijn fotografieapparatuur zo compact mogelijk te houden. Dat wordt gesteund door mijn keuze van cameratas: een Billingham Hadley Small. Het ‘small’ zegt het al: het is een redelijk compacte tas, en grote spullen kunnen er niet in. Maar hij is wel ideaal voor de kit die ik er nu in heb zitten.

Standaard neem ik de volgende spullen mee wanneer ik ga fotograferen:

  •  Fujifilm XE-1 (body)
  • Fujinon XF 18 mm F2.0
  • Fujinon XF 35 mm F1.4
  • Fujinon XF 60 mm F2.4
  • Fujifilm EF-20 flitser
  • Cullmann Magnesit Copter tafelstatief + CB2 ballhead
  • ND4 grijsfilter (52 mm voor 18 & 35 mm lenzen)
  • Klassieke draadontspanner
  • Reserve accu & kaartjes
  • Schoonmaakdoekje

Deze set laat nog ruimte over voor een zakmes, mijn portemonnee, mijn iPad mini, en bijvoorbeeld een zonnebril of een flesje water.

Ik heb bewust gekozen voor 3 primes, waar één zoomlens ditzelfde bereik had bestreken. Ondanks dat dit meer gewicht inhoudt, past het in dezelfde hoeveelheid ruimte (de lenzen zijn compacter) en heb ik in totaal een veel lichtsterkere groep lenzen. Het enige wat ik nog ter aanvulling een keer wil aanschaffen is een circulair polarisatiefilter (52 mm).

Apparatuur-2

Fujifilm XE-1.2

Goed nieuws! Afgelopen zaterdag heb ik mijn verjaardag gevierd, en dankzij de grote inspanningen van een aantal vrienden ben ik vanaf nu weer de trotse bezitter van een Fujifilm XE-1 (de 2e dus). Er zijn wel wat kleine veranderingen ten opzichte van mijn oude camera.

Ten eerste is het de zwart-zilveren versie (in tegenstelling tot de compleet zwarte camera die ik had). Daarnaast heb ik hem gekocht in combinatie met de 18 mm F2.0, in plaats van de zoomlens die ik had.

Natuurlijk ben ik bijzonder gebrand om hem mee te nemen op een test-shoot, dus ik denk dat ik daar komend weekend wel iets mee ga doen. Tot dan in ieder geval hier wel een foto!

Gear: Fujifilm X-10

Nu ik het ongeveer een maandje heb volgehouden om hier af en toe wat foto’s en begeleidende tekst te plaatsen, lijkt het me een goed moment om jullie voor te stellen aan mijn belangrijkste bondgenoot in deze onderneming. Je zult begrijpen dat een foto-blog niet compleet is zonder fotocamera, en hij is al een aantal keer langsgekomen de afgelopen tijd: de Fujifilm X-10.

Sinds mijn Fujifilm XE-1 vorig jaar een onvrijwillige duik in de kagerplassen nam, is de X-10 mijn enige camera (afgezien van mijn iPhone natuurlijk, maar je weet hoe ik daar over denk). Hoewel de X-10 in de tijd dat ik hem gebruikte als 2e camera een beetje het ondergeschoven kindje was, en ik zelfs overwogen heb, na de aanschaf van de XE-1, hem te verkopen, begin ik ‘m de afgelopen tijd steeds meer te waarderen.

Natuurlijk, het was een fantastische camera om mee te beginnen. De uitstraling is voldoende om iemand met een beetje oog voor retro op slag verliefd te laten worden (en dat gebeurde bij mij ook), en ook innerlijk was de X-10 op moment van uitkomen de beste compactcamera op de markt. Maar naast het geweld van een full frame Canon 5D of de XE-1 die daarna kwam, verbleekte hij toch een beetje.

Maar niet meer. 6 maanden zonder ‘grote’ camera hebben me doen inzien dat ik nog steeds een beetje verliefd ben op dit kleine camera’tje uit Japan. Oké, hij heeft af en toe zijn issues – de lens heeft momenteel wat problemen – en de beeldkwaliteit haalt het niet bij de 5D of XE-1, maar hij doet dapper zijn best en er zijn best goede resultaten mee te behalen. De slijtplekken op de zwarte lak die het metaal eronder tonen zijn in mijn ogen dan ook geen beschadigingen, maar meer een eerbetoon aan het vele fotografie-plezier wat ik al aan deze camera heb beleefd.

Dat de X-10 nog steeds een van de mooiste camera’s op de markt is (mooier dan de XE-1 als je het mij vraagt) en dat hij gebouwd is als een tank (helemaal metaal) helpt alleen maar mee en sterkt mij in het voornemen de X-10 – ook als ik weer een ‘grote’ camera aanschaf – nooit te verkopen en gewoon lekker af en toe weer mee te nemen.

Dit is dan ook gelijk het moment van realisatie dat ik waarschijnlijk op dit moment de X-10 ongeveer 2 jaar in bezit heb. Gezien mijn historie met digitale camera’s mag dat best lang genoemd worden, ik denk ook zeker een teken van de kwaliteiten van de kleine Fuji..

Dan vraag je je af: waarom dan toch weer een nieuwe ‘grote’ camera? Tja, daar ligt dan gelijk de enige eigenschap van de X-10 die hem beperkt en waarom ik hem niet als enige camera wil houden: de sensor. In de X-10 zit een sensor van 2/3 inch. Groter dan in de meeste compactcamera’s en in de buurt komend van de 1 inch sensoren in de Nikon systeemcamera’s, maar piepklein in vergelijking met de APS-C sensor in de XE-1, laat staan de full frame sensor van de 5D. En dat beperkt beeldkwaliteit, ISO-performence, maar belangrijk ook de hoeveelheid scherptediepte die je een foto kunt geven.

Ik zal verder niet veel aandacht besteden aan de interne eigenschappen van de X-10 (12 megapixels, 28-112 mm zoom, ISO bruikbaar tot 3200, manuele zoombediening, panorama mogelijkheid etc), want dat valt overal op internet te vinden. Wat ik wel kan doen is iedereen die een (redelijk) compacte camera met goede beeldkwaliteit en uitstekende bediening wil, de X-10 van harte aan kan raden. Of de X-20, de opvolger. Of de X-30, die ook al in de nabije toekomst gepresenteerd zal worden..

All in all, een geweldige camera, en bij deze aan jullie voorgesteld!